Vakantie Schotland Deel 1

(Schotland 15 tot 20 juli 2010)
Afgelopen donderdag kwamen we in Edinburgh aan, nadat we in Weeze één uur vertraging hadden. Via een taxi gingen we pijlsnel naar Granton Harbour, gelegen op 20 minuten met de bus van het centrum van de hoofdstad van Schotland. Na een snelle hap en een spelletje gingen we al gauw slapen.
We werden wakker met regen, echter gingen we toch hardlopen. Langs de kust stond een straffe wind, wat het er niet leuker op maakte. Gelukkig konden we in het clubhuis van de zeilclub genieten van een gloeiend hete douche. Daarna pakte we de bus naar Edinburgh. Na een wandeling over de Royal Mile bezochten we Edinburgh Castle. Dit kasteel kijkt uit over de gehele stad. Met een luister toer kregen we veel informatie over de vroegere tijden toen het nog als vesting diende. Na een lang bezoek aan het kasteel zagen we nog een klassieke Kiltenmakerij met weefgetouwen, de oude stad, en kwamen we mooie verhalen tegen over Bobby, een hondje van een beroemde soldaat. Moe van alle wandelingen aten we in Deacon Brodie’s Tavern. Hier namen we even afscheid van Ruud, Mieke en Opa Wim. We maakten nog een wandeling door de stad en Carine kocht nog een jurkje bij een kraampje.

De volgende dag maakten we ons klaar om richting het noorden te varen. Tijdens deze toch voeren we iets om, om langs Bass Rock te varen. Dit was een onbewoonde rots waar duizenden dieren verbleven, voornamelijk vogels. Daarna stak de wind iets op, waardoor we met een mooie snelheid richting Arbroath konden gaan. In dit gezellige haventje gingen we boodschappen doen in een grote supermarkt. Op deze avond leek heel Schotland aan de “Fish & Chips” te zitten, dus wij deden gezellig mee.
Zondag gingen we verder richting het Noorden, richting Peterhead. We hadden erg veel deiningen aan boord, door blijkbaar storm elders. Dit bracht bij sommige opvarenden zeeziekte met zich mee. We waren ook blij dat we in het rustige haventje van Peterhead aankwamen. Daar lagen we naast een ander Nederlands schip die naar de Shetlands waren geweest. Na een goede maaltijd gingen we het stadje verkennen op de fietsjes van Ruud en Mieke. Helaas was het stadje op zondagavond uitgestorven en hadden we het er snel gezien. Gelukkig was er nog wel een klein supermarktje waar we een paar kleine boodschapjes konden doen.
Rond half elf vertrokken we op maandag naar onze volgende bestemming. We wisten nog niet waar we heen gingen, dus dat was een verrassing. Toen we vertrokken was het prachtig weer, echter betrok het al vrij snel, regen. Onderweg werden werd de rust verstoord door jetski’s. Zij waren tussen rotsen aan het racen, echter was het er erg pittoresk. Het anker ging dus uit om een lekkere pannenkoek te eten. Omdat we voor een haventje aan anker lagen vroeg een visser wat er aan de hand was. Toen alles goed was had de visser vier makrelen voor ons. Hij gaf deze en wenste ook geen vergoeding te krijgen. We besloten deze morgen op te gaan eten, nadat Opa Wim deze vakkundig en met de nodige bloedspetters van de organen wist te ontdoen. We kwamen uiteindelijk rond 22.15 aan in Lossiemouth met een prachtige zonsondergang. In de lokale pub konden we nog een sleutel ontvangen en dronken we een drankje.

Dinsdag vertrokken we rond half 11 richting Inverness, het begin van het Caledonisch kanaal. De dag begon schitterend met warmte en een heerlijke zon. Precies goed voor een T-shirtje, al moest je achter het roer wel een vest aan. Helaas was er nauwelijks wind, waardoor we het hele stuk op de motor moesten varen. Ook was er geen scheepsverkeer dus stond hij op de automatische piloot. Totdat plotseling geblaas van water naast de boot klonk. Het waren drie dolfijnen die ons lieten genieten van de prachtige kunsten die ze vertoonden. Wat een geweldige beesten, wat een mooie ervaring. Daarna zagen we nog vele zeehonden in het water en op zandvlaktes. Ook kwam de reddingswacht naar ons toe om te vragen wat we aan het doen waren, echter waren we rustig aan het dobberen om de zeehonden te bekijken.

Daarna voeren we gestaag door richting Inverness. Hier werden we bij de eerste sluis te woord gestaan door een “grappige” Schot. Alles ging heel relax en uiteindelijk konden we nog precies voorbij de spoorbrug, die slechts een paar keer per dag open gaat. Uiteindelijk kwamen we uit in een haventje aan het begin van het Caledonisch kanaal.