Project-X: Arnhem heeft gereageerd…

Ik scan de rapporten van Project-X Haren.
Lokale media pakken groot uit in de titels: “Arnhem heeft overgereageerd”.
Dat staat inderdaad te lezen, en is wellicht een juiste conclusie. Echter wanneer men verder zou lezen, is er in Arnhem wellicht overgereageerd, maar waren de gevolgen van Project-X in Haren duidelijk. “Dit niet in Arnhem” was de reactie. Middels woord en DAAD heeft men gereageerd. Quote uit het rapport:

Toen er een week na de rellen in Haren berichten over een Project X feest in Arnhem
opdoken, stelde het bestuur meteen een aantal wegblokkades in. Een belangrijk punt is evenwel dat het publiek aan de maatregelen ziet dat het voor de bestuurders om een serieuze zaak gaat. Anders gezegd: geloofwaardigheid verdient een bestuur niet zozeer door het meedelen van een aantal besluiten of voornemens, maar vooral door op basis daarvan consequent te handelen.

En dat is wat men heeft gedaan in Arnhem. Ik denk dat iedere inwoner van Arnhem, en met name Klarendal blij is dat men zo gehandeld heeft.

Het hele rapport is hier te lezen.

Liften van Nijmegen naar Calais

Hieronder lezen jullie het verslag van Carine en Marcel. Zij hebben in 2012 vanaf Nijmegen, Calais liftend bereikt. In dit verslag lees je hun belevenissen.

Van tevoren waren we goed voorbereid. We hadden een landkaart gekocht van de Benelux (Calais stond er net niet op ;)), en hadden de tussenplaatsen op grote vellen A3 en A4 afgedrukt. Tevens waren we beide voorzien van een dikke viltstift. We hadden stiekem al de eerste lift naar ‘s Hertogenbosch geregeld, toch handig zo’n vroege lift.

Vrijdag 6 juli 2012

Om 6 uur opgestaan. Klaar om te gaan liften naar Calais! Half 7 met de fiets naar het CS  Nijmegen, om 6.53 ging de trein naar Nijmegen Dukenburg. Hier pikte Kevin (oud-klasgenoot van de HAN) ons op. Hij had aangeboden om ons naar ‘s Hertogenbosch te brengen (waar hij werkt). Aldaar worden we afgezet (7.40)bij een tankstation. Het tankstation lag aan de weg van de oprit. Marcel staat meteen enthousiast met het bordje ‘Eindhoven’ te zwaaien. Binnen 5 minuten hebben we een nieuwe lift!

7.45 Een jongeman brengt ons naar het tankstation Oeienbosch aan de zuidwest-rand van Eindhoven. Hij was eigenlijk onderweg naar Helmond waar hij werkt, maar voor ons was hij een stukje omgereden. 8.10

8.30 Toen we uitstapten gingen we opzoek naar mensen die we konden aanspreken. Een ouder echtpaar (met een superschattig autootje) gaf aan dat ze al vol zaten. Het volgende ‘slachtoffer’ stond naast een camper zijn tanden te poetsen. Het bleken 4 belgen te zijn die terug kwamen van een golfvakantie in Duitsland. Met z’n 6en reden we vervolgens België binnen. We werden afgezet bij een tankstation onder Beerse (vlakbij Turnhout). 8.50

9.00 Meteen toen we uit de camper stapten spraken we een echtpaar van middelbare leeftijd aan. Ze kwamen uit Nederland en gaven aan dat ze richting Antwerpen reden. Uiteindelijk bleken ze richting ‘De Haan’ te moeten, net boven Oostende. Nadat ze ons een kop koffie hadden gegeven, reden we in een auto van 2 dagen oud verder België in. Dit bleek achteraf de langste lift te zijn, want we werden anderhalf uur later afgezet bij een tankstation net onder Brugge. 10.30

10.45 Beide moesten we een sanitaire stop maken, maar gingen direct opzoek naar een nieuwe lift. Uiteindelijk sprak een Schot Carine aan, ze gingen richting Duinkerken. We kregen even hiervoor trouwens ook al spontaan een lift aangeboden van mensen die ons met de liftborden zagen lopen, echter gingen ze naar Nieuwpoort. Een bestemming die iets te vroeg op de route zou liggen, en onduidelijk zou zijn waar we uit zouden komen. De Schotten waren supergrappig, soms wat gevaarlijk op de weg, maar met 5 personen zaten we in een compact jeepje, waarschijnlijk een Suzuki, knus bij elkaar. Ze vertelden dat ze naar de EK-finale waren geweest, ze sliepen langs de weg in een tent en gingen alles wat met voetbal te maken had af. Echte Schotten… We werden in een buitenwijk (hoofdstraat richting de snelweg) van Duinkerken afgezet. 11.15

Carine aan het liften in Duinkerken11.35 Het begon te regenen, en dat hadden de Fransen ook in de gaten. Velen lachten ons toe, of gaven aan dat ze de andere kant op gingen. Uiteindelijk stopte er, vrij onverwacht, een jongeman naast ons die ons wel naar Calais wilde brengen. Dat was eigenlijk ook het enige wat we wisten, want zijn Engels was belabberd, en ons Frans net zo. Via zijn IPhone bracht hij ons tot aan de jachthaven van Calais! Eindbestemming bereikt! En dat in 5 uurtjes. 12.00


Hieronder staat het vervolg van de reis van Calais per zeilschip (en trein).

Om 12.15 liepen we over de boulevard van Calais. Ruud en Mieke voeren nog tussen Engeland en Frankrijk in, dus hadden wij de tijd om te gaan lunchen. Na deze maaltijd, moesten we ons nog haastten om Ruud en Mieke welkom te heten, want ze hadden het laatste stuk flink de wind in de zeilen gehad. Halverwege de pier van Calais konden we ze nog toezwaaien.

De Phoenix had inmiddels zijn plaatsje in de haven gekregen. Na een korte borrel gingen we de stad in voor boodschappen. We brachten de boodschappen naar het schip. Iedereen was toe aan een dutje, dus was het even stil. Rond half 8 schoven we aan bij Coq D’Or. Ruud bestelde mosselen, Mieke een visje, Carine een tournedos en Marcel een eend. Na een stadswandeling langs het statige stadhuis liepen we terug naar de jachthaven.

Zaterdag 7 juli 2012

Rond 6 uur voeren we weg uit Calais. Het werd eb, en om met het schip over de drempel (onder water) te kunnen, moeten we op tijd de haven uit. We vertrokken voor een dagtocht naar Oostende (45 mijl). Met wisselende omstandigheden qua wind, werden  we in Oostende onthaalt met een flinke stortbui. We voeren naar rustiger vaarwater in de jachthaven.

‘s Avonds aten we in D’ Mangerie. In Oostende was genoeg te doen, want er was een dancefeest op het strand, een avondmarkt op het kerkplein, en vlakbij was nog een bierfeest. Na het eten speelden we Rummikub en de dag was alweer voorbij.

Zondag 8 juli 2012

Iedereen deed het vandaag lekker rustig aan. Ruud was de uitzondering, want hij was in de regen al wezen hardlopen. Na het ontbijt gingen Mieke, Carine en Marcel even de stad in. Mieke kocht een shirtje bij een zeilerswinkel, daarna kochten we nog een brood en wat lekkers in de binnenstad.

Toen we wilden vertrekken richting Vlissingen, bleek dat het eb was geworden, en het schip voor 60cm in de blubber was gezakt. Met flink veel getrek en geduw kregen we de Phoenix uiteindelijk los. Gelukkig maar, anders hadden we nog een paar uur moeten wachten. Op naar Vlissingen. Het weer was best aardig en de wind deed ook goed zijn best. Met een fokkenboom en een bulletalie voeren we naar Vlissingen met ongeveer 6 knopen.

We passeerden de haven van Zeebrugge, waar grote schepen ons voorbij gingen. Onderweg werden we verwend met een appelflap en warme chocolademelk. Carine en Marcel hebben bijna het volledige stuk afgelegd (behalve de laatste 4 mijl). In Vlissingen hadden we een plek gereserveerd in de Michiel de Ruijterhaven. Aankomst om 16.45.

We aten nog in Het Arsenaal, maar moesten opschieten want onze trein uit Vlissingen vertrok alweer om 19.12. Vanwege geplande werkzaamheden tussen Tilburg en ‘s Hertogenbosch  kwamen we rond half 11 aan in Nijmegen.


Liftend van Nijmegen naar Calais weergeven op een grotere kaart

Forza Michi!

Sommige weten het, 12 maart 2011 was ik de ‘winnaar’ van de Man of the Match bij de wedstrijd Vitesse – SC Heerenveen, een aantal dagen na de verwoesting in Japan. Uit steunbetuiging stuurde ik een SMS naar nummer 16, Michihiro Yasuda. Ik voelde me nogal ongemakkelijk, maar ik gaf de zichtbaar emotionele Michi de fles bubbels. Van Michi kreeg ik zijn shirt, de boodschap op z’n ondershirt moest door iedereen gelezen worden; “alle Japanners samen sterk”. Vandaag, wanneer de wedstrijd Vitesse – SC Heerenveen weer op het programma heb ik het shirt ingelijst. Ondertussen horen we niks meer van de media uit Japan… Forza Michi!

 

 

4daagse 2011, dag 2

Marcel verteld over zijn verhalen tijdens de 4 daagse: lees ook dag 1
Ondanks dat de eerste pijntjes na dag 1 al voelbaar waren, stonden we om 03:00 vol goede moed op. Echter voelde ik me die ochtend toch niet heel erg lekker. Zwaar hoofd en een misselijk gevoel. Dit gevoel betaalde zich uit in een overgeefreactie die op de wedren het maanschijn zag.

Vanuit de rij wachtende wandelaars voor de start moest ik plotseling ertussenuit. Bij een prullenbak (nouja, ernaast) kwam het avondeten op de stenen terecht. Niet een lekker begin van een wandeling van 50km. Oh, wat voel je je dan ziek. Na even op een bankje gezeten te hebben en mijn mond goed gespoeld te hebben toch begonnen aan de wandeling. De eerste 4 uur was het doorbijten, als er ergens een bed langs de kant van de weg had gestaan was ie de mijne.

Daarna herpakte ik me en kregen we in Wychen een flinke bui over ons heen. In Balgoij maakte we onze eerste stop van de dag in een café, dat omgetoverd was tot wandelrustpunt. Onder het genot van een lekker soepje konden we onze weg vervolgen. Het soepje was het eerste eten (nouja, eten…) wat ik tot me nam. Een leuk weerzien was de blarenpost waar ik 6 geleden 2 uur heb moeten wachten. Theo liep overigens nog vrij fit erbij, in vergelijking met mijn “eerste keer”.

In Wychen was het tijd om even de schoentjes uit te doen en te genieten van een kort rustmoment. Op een muur van een huis langs de route konden onze voeten en benen even bijkomen. Niet veel later liepen we door het altijd gezellige Wychen, waarde vaart door de nauwe straten daalde tot 0 km/pu. Na Wychen liepen we door Beuningen, het fietspad maar langzaam plaats maakte voor het viaduct over de snelweg. We begrepen dat we al goed op weg waren, maar die laatste 2 a 3 uur zijn oh zo zwaar. Na een goede rust konden we het laatste stuk aan. In het Waterkwartier werden we getrakteerd op nog een flinke plensbui (de wijk deed zijn naam eer aan) en het laatste stukje over de Waalkade was eigenlijk een beetje troosteloos. De laatste kilometer (na het Valkhof) was een goedmaker van de route op deze Roze Woensdag. Met een koud alcoholvrij biertje kwamen we toch nog droog aan op de Wedren. Zo, nu eerst een Bavaria.

4daagse 2011, dag 1

Vandaag is het tijd voor bezinning herstel en een kleine traan… Wat een pijn kan iemand doorstaan; waar doe je het eigenlijk voor.

In de nazomer 2010 vroeg Theo aan mij of ik niet een keer de 4daagse een keer te lopen. Ondanks dat ik hem 2x gelopen heb, leek het mij een leuke uitdaging. In februari kreeg ik een telefoontje, Theo had zich reeds ingeschreven, dus aan mij de beurt om dat voorbeeld te volgen, zo geschiedde. Met een aantal trainingen begonnen we aan onze voorbereiding. Op 17 juli mochten we ons melden om ons polsbandje en knipkaart ophalen. Het begin van de 4daagse.

Dinsdag begonnen Theo en ik met een goed ontbijt om 03:00 uur. Een tijdstip waar ik normaal een broodje kebab at, was dat nu een broodje kaas en wat sap. Bij de start was het kopje koffie best lekker. In het donker liepen we tussen dampen van zweet, lauw bier en goedkope wijn door Nijmegen. In het Arnhemse rijk hadden we onze eerste stop in Huissen, daar waar we nog niet eens op 1/8e van de hele 4daagse waren.
Op de stadsgrens van Arnhem zaten Miriam en Fleur in zelfgemaakte creaties ons op te wachten. Na het volle Elst liepen we door Valburg waar we voor de tweede keer rusten. Onderweg naar Oosterhout liepen we even naast mijn ouders, maar ons tempo was toen wat hoger. In het centrum van Oosterhout stonden Carine en Ruud. Leuk! Daarna draaiden we de dijk op, met in de verte de snelbinder… Wat een stuk nog. Op de dijk zien we voor het eerst Jan van Vulpen, voor al uw boomzagerij. Bij het Valkhof zien we alle kindertjes, Mayke, Fleur en Carine. Na een korte stop leggen we de laatste kilometer af. Dag 1 zit erop. Wel wat blaren en toch ook de eerste pijntjes.

Wordt vervolgd in deel 2

Nieuwsjaargroet 2011

Wat is het koud hè?

Het is december 2010. Wat is het koud hè?

Klussen met kijkers deel 2

In de nazomer hebben we (met goede hulp) 2 kamers opgeknapt aan de voorkant. Doordat ook de kamer achter is vrijgekomen, wilden we die ook naar onze smaak maken. Vrijdag begonnen we met het kopen van laminaat en het huren van een stoomapparaat voor het verwijderen van behang.

Zaterdag begonnen we aan de klus. Over het algemeen verliep de klus snel, echter zaten er nog een paar haken en ogen aan het strippen van de kamer. Op de schouw zat een kastje met vele schapjes getimmerd, die helemaal door naar boven liep (door het gipsplafond) Die zat met 2 (beide zijdes) grote platen (van vloer tot plafond) tegen de schoorsteenmuur getimmerd. Met het nodige sloopwerk (daar ben ik goed in) kregen we die eraf. Aan de raamzijde van de kamer zat er hout tegen de muur getimmerd, erg artistiek, maar niet helemaal onze smaak. Deze zat er al voordat het plafond erin gezet werd, dus ook deze liep door achter het plafond langs.

Rond 3 uur waren we klaar… totdat Carine ontdekte dat op de schoorsteenmuur gips was gesmeerd (dit gaf dus een hele grove structuur), en we deze met een krabber weg konden (en moesten) halen. Dit gaf het nodige stof en krachtinspanning, omdat er ook cementstukken in zaten. Al met al was het een goede klusmiddag.

Op de planning staat nog: Stuccen van de muren, Sausen plafond, Kwartsen en Sausen muren, Laminaat leggen (achterkamer en kleine kamer).

Vakantie Schotland deel 2

Carine heeft een nieuw stuk geplaatst op haar website waarin het vervolg van onze vakantie verteld wordt. Deze week zal ik een korte fotoreportage plaatsen van onze vakantie.

Vakantie Schotland Deel 1

(Schotland 15 tot 20 juli 2010)
Afgelopen donderdag kwamen we in Edinburgh aan, nadat we in Weeze één uur vertraging hadden. Via een taxi gingen we pijlsnel naar Granton Harbour, gelegen op 20 minuten met de bus van het centrum van de hoofdstad van Schotland. Na een snelle hap en een spelletje gingen we al gauw slapen.
We werden wakker met regen, echter gingen we toch hardlopen. Langs de kust stond een straffe wind, wat het er niet leuker op maakte. Gelukkig konden we in het clubhuis van de zeilclub genieten van een gloeiend hete douche. Daarna pakte we de bus naar Edinburgh. Na een wandeling over de Royal Mile bezochten we Edinburgh Castle. Dit kasteel kijkt uit over de gehele stad. Met een luister toer kregen we veel informatie over de vroegere tijden toen het nog als vesting diende. Na een lang bezoek aan het kasteel zagen we nog een klassieke Kiltenmakerij met weefgetouwen, de oude stad, en kwamen we mooie verhalen tegen over Bobby, een hondje van een beroemde soldaat. Moe van alle wandelingen aten we in Deacon Brodie’s Tavern. Hier namen we even afscheid van Ruud, Mieke en Opa Wim. We maakten nog een wandeling door de stad en Carine kocht nog een jurkje bij een kraampje.

De volgende dag maakten we ons klaar om richting het noorden te varen. Tijdens deze toch voeren we iets om, om langs Bass Rock te varen. Dit was een onbewoonde rots waar duizenden dieren verbleven, voornamelijk vogels. Daarna stak de wind iets op, waardoor we met een mooie snelheid richting Arbroath konden gaan. In dit gezellige haventje gingen we boodschappen doen in een grote supermarkt. Op deze avond leek heel Schotland aan de “Fish & Chips” te zitten, dus wij deden gezellig mee.
Zondag gingen we verder richting het Noorden, richting Peterhead. We hadden erg veel deiningen aan boord, door blijkbaar storm elders. Dit bracht bij sommige opvarenden zeeziekte met zich mee. We waren ook blij dat we in het rustige haventje van Peterhead aankwamen. Daar lagen we naast een ander Nederlands schip die naar de Shetlands waren geweest. Na een goede maaltijd gingen we het stadje verkennen op de fietsjes van Ruud en Mieke. Helaas was het stadje op zondagavond uitgestorven en hadden we het er snel gezien. Gelukkig was er nog wel een klein supermarktje waar we een paar kleine boodschapjes konden doen.
Rond half elf vertrokken we op maandag naar onze volgende bestemming. We wisten nog niet waar we heen gingen, dus dat was een verrassing. Toen we vertrokken was het prachtig weer, echter betrok het al vrij snel, regen. Onderweg werden werd de rust verstoord door jetski’s. Zij waren tussen rotsen aan het racen, echter was het er erg pittoresk. Het anker ging dus uit om een lekkere pannenkoek te eten. Omdat we voor een haventje aan anker lagen vroeg een visser wat er aan de hand was. Toen alles goed was had de visser vier makrelen voor ons. Hij gaf deze en wenste ook geen vergoeding te krijgen. We besloten deze morgen op te gaan eten, nadat Opa Wim deze vakkundig en met de nodige bloedspetters van de organen wist te ontdoen. We kwamen uiteindelijk rond 22.15 aan in Lossiemouth met een prachtige zonsondergang. In de lokale pub konden we nog een sleutel ontvangen en dronken we een drankje.

Dinsdag vertrokken we rond half 11 richting Inverness, het begin van het Caledonisch kanaal. De dag begon schitterend met warmte en een heerlijke zon. Precies goed voor een T-shirtje, al moest je achter het roer wel een vest aan. Helaas was er nauwelijks wind, waardoor we het hele stuk op de motor moesten varen. Ook was er geen scheepsverkeer dus stond hij op de automatische piloot. Totdat plotseling geblaas van water naast de boot klonk. Het waren drie dolfijnen die ons lieten genieten van de prachtige kunsten die ze vertoonden. Wat een geweldige beesten, wat een mooie ervaring. Daarna zagen we nog vele zeehonden in het water en op zandvlaktes. Ook kwam de reddingswacht naar ons toe om te vragen wat we aan het doen waren, echter waren we rustig aan het dobberen om de zeehonden te bekijken.


Daarna voeren we gestaag door richting Inverness. Hier werden we bij de eerste sluis te woord gestaan door een “grappige” Schot. Alles ging heel relax en uiteindelijk konden we nog precies voorbij de spoorbrug, die slechts een paar keer per dag open gaat. Uiteindelijk kwamen we uit in een haventje aan het begin van het Caledonisch kanaal.

←Older